Scanno
AbruzzenEen stenen dorp in de Sagittario-vallei, op een paar minuten van het meer dat van bovenaf op een hart lijkt: herders, goudsmeden en steegjes die in…

Oorspronkelijke naam: Santa Maria della Valle
De hoofdkerk van Scanno is een kerk van plaatselijke steen, met een vijfendertig meter hoge klokkentoren, een portaal met uitgehouwen deuren en twee doodshoofden en, binnen, pijlers die ouder zijn dan de kerk zelf en fresco's die de barokke stucwerken hadden bedekt en die eind twintigste eeuw weer aan het licht werden gebracht.
De hoofdkerk van Scanno is een kerk van plaatselijke steen, met een vijfendertig meter hoge klokkentoren, een portaal met uitgehouwen deuren en twee doodshoofden en, binnen, pijlers die ouder zijn dan de kerk zelf en fresco's die de barokke stucwerken hadden bedekt en die eind twintigste eeuw weer aan het licht werden gebracht.
Santa Maria della Valle, ook dell'Assunta genoemd, ligt in het centrum van Scanno. Ze is de hoofdkerk van het dorp en een goede plek om te begrijpen hoe zijn geschiedenis zich heeft gelaagd: delen uit de twaalfde eeuw, een verbouwing uit de zestiende, stucwerk en barokaltaren, restauraties na elke aardbeving.
De kerk ligt in het hart van Scanno, op een kerkplein dat uitkijkt over de Piazza di Santa Maria della Valle. Ze is een natuurlijke stop van een wandeling door de oude binnenstad.

De gele route volgt de wegen en verbindt Kerk Santa Maria della Valle met de plekken in de buurt; de stippellijn is de korte verbinding van de weg naar de plek.
Gegevens: © OpenStreetMap-bijdragers (ODbL) · Reliëf van AWS Terrain Tiles (SRTM, EU-DEM en andere open bronnen).De bouwdatum is niet bekend, maar enkele elementen van de architectuur tonen aan dat er al in de twaalfde eeuw een kerk bestond: de pijlers die de beuken scheiden stammen uit de elfde tot twaalfde eeuw. In de zestiende eeuw, toen ze de parochie van Scanno werd, werd ze in de huidige vormen verbouwd, waarbij men echter deels respecteerde wat er al was, zoals de fresco's uit de vijftiende eeuw op de pijlers.
In de zeventiende eeuw waren er nog grote werken, die het stucwerk binnen vernieuwden en zuilen en pijlers eenvormig maakten; de aardbevingen van de achttiende en twintigste eeuw dwongen tot dringende restauraties, en na de laatste grote aardbeving werd de kerk weer voor de eredienst geopend. Eind twintigste eeuw liet de monumentenzorg het barokke stucwerk van de pijlers verwijderen en bracht de renaissancefresco's weer aan het licht.
De gevel is eenvoudig, met een horizontale afsluiting, een roos in het midden en twee kleinere ramen boven de zijbeuken. De roos heeft een lijst met vier serafijnenkoppen en is verdeeld in acht klaverboogjes; aan de zijden van de gevel werden na de aardbeving van 1915 twee pijlers met een piramidevormige punt als steunberen toegevoegd.
Het middenportaal is het oudste deel: het is uitgehouwen en toont op elke deur een hoogreliëf met twee doodshoofden, een «memento mori» voor wie binnentreedt. Het behoort tot de Bourgondische school, uit de twaalfde en dertiende eeuw, met een rondboog. De twee zijdeuren werden halverwege de zeventiende eeuw geopend.

De klokkentoren is vijfendertig meter hoog, in de zestiende eeuw gebouwd, een vierkante toren met piramidevormige punt: hij is de hoogste van alle kerken van het dorp. Hij heeft vier klokken, die in de loop der eeuwen meermaals zijn vernieuwd, en werd na de aardbevingen van de achttiende en twintigste eeuw en na een sneeuwval die de daken had doen instorten gerestaureerd.
Binnen heeft de kerk drie beuken, gescheiden door vier vierkante pijlers en twee zuilen, met afgeplatte tongewelven en een vloer van rode baksteen. Op de pijlers zijn fresco's uit verschillende tijdperken weer zichtbaar geworden: een heilige Agatha uit de zestiende eeuw en een heilige Antonius Abt, gedateerd 1549, en daarnaast een Madonna met Kind die naar stijl uit de vijftiende eeuw lijkt.
Het gewelf van het middenschip heeft schilderingen uit de zeventiende eeuw met de heilige Eustachius, de maagd Maria en de heilige Blasius, omlijst door stucwerk met voluten, schelpen, cherubijnen en bloemenslingers.

De preekstoel, van uitgesneden, verguld en ingelegd notenhout, is het werk van Ferdinando Mosca uit Pescocostanzo, dezelfde kunstenaar als de vier biechtstoelen. De galerij stamt uit het einde van de zestiende tot het begin van de zeventiende eeuw en heeft op de balustrade de episoden uit het leven van de heilige Eustachius geschilderd, de patroonheilige van het dorp. Het orgel is van uitgesneden en versierd verguld hout; de originele pijpen werden eind achttiende eeuw weggehaald en vervangen door geschilderde pijpen.

Het hoofdaltaar is van veelkleurig marmer, een werk van de marmerbewerkers uit Pescocostanzo en Alfedena naar een ontwerp van Panfilo Rainaldi; de apsis en het koor stammen uit de late achttiende eeuw. Langs de linkerbeuk volgen vier kleinere altaren, waaronder dat van de Pietà uit de zestiende eeuw met een houten beeld, en aan het eind van de beuk staat een doopvont van hout uit de zestiende eeuw.
Vanaf het plein gaat men verder in de oude binnenstad: de fonteinen, de paleizen en de andere kerken van Scanno, of men daalt af naar het Lago di Scanno. Half augustus is het plein voor de kerk de plek waar men bij de naspeling van een huwelijk uit een andere tijd de quadrille danst.
De kerk is een in gebruik zijnde plaats van eredienst: je bezoekt haar met respect, en voor de details van de fresco's is een dag met licht aan te raden. Het centrum van Scanno kun je in elk seizoen bezoeken; hieronder vind je maand na maand wat je kunt verwachten.
Een kerk vol dingen die je van dichtbij kunt bekijken, buiten en binnen.
Het middenportaal, uitgehouwen, behoort tot de Bourgondische school van de twaalfde en dertiende eeuw: op elke deur twee doodshoofden, een «memento mori» voor wie binnentreedt.
Vijfendertig meter hoog, in de zestiende eeuw gebouwd: de hoogste van de kerken van het dorp.
Heilige Agatha, heilige Antonius Abt en een Madonna met Kind: fresco's uit verschillende tijdperken, eind twintigste eeuw weer zichtbaar geworden.
De balustrade toont de episoden uit het leven van de heilige Eustachius geschilderd; het orgel is van uitgesneden en versierd verguld hout.
Beste tijd: van mei tot juni en van augustus tot oktober. De balken laten zien hoe geschikt de maand is: hoe hoger, hoe beter.
Het centrum van Scanno is rustig: een bezoek aan de kerk en een wandeling door de steegjes.
Korte dagen en weinig mensen: je bezoekt de kerk rustig.
Nog winter in de hoogte: beter een kort bezoek aan het centrum.
Het lentelicht helpt om de gevel en de klokkentoren te bekijken.
Feesten en tradities Processie van Goede Vrijdag
De oude binnenstad is aangenaam en er is weinig drukte.
Lange dagen: het middaglicht brengt de gevel goed tot zijn recht.
Het dorp komt tot leven: je bezoekt de kerk beter 's ochtends.
Het plein is het middelpunt van de feesten van het dorp.
Feesten en tradities Naspeling van een huwelijk uit een andere tijd, in klederdracht
Minder drukte en zacht licht: uitstekend om het centrum rustig te zien.
Feesten en tradities Feest van de patroonheilige Sant'Eustachio
Het herfstlicht verwarmt de steen: de oude binnenstad is op zijn best.
Korte dagen en stilte: een bezonnen bezoek.
Het dorp bereidt zich voor op de feesten aan het eind van het jaar.
Ansichtkaarten uit de omgeving, met de afstand hemelsbreed.
Zacht licht op de steen en weinig drukte: een mooi moment om de gevel te bekijken.
Het herfstlicht verwarmt de steen van de oude binnenstad.
In het centrum van Scanno, op een kerkplein dat uitkijkt over de Piazza di Santa Maria della Valle: het is de hoofdkerk van het dorp.
Meer lezen: Waar Santa Maria della Valle ligtDe bouwdatum is niet bekend, maar enkele elementen, zoals de pijlers en het portaal, stammen uit de elfde tot dertiende eeuw; in de zestiende eeuw werd ze in de huidige vormen verbouwd.
Meer lezen: Een oude kerk, in de zestiende eeuw verbouwdZe is in Abruzzese romaanse stijl, dat wil zeggen romaans met plaatselijke steen, met aanvullingen uit de zestiende eeuw en de barok.
Meer lezen: Een oude kerk, in de zestiende eeuw verbouwdHet middenportaal is uitgehouwen, van de Bourgondische school van de twaalfde en dertiende eeuw, en heeft op elke deur twee doodshoofden, een «memento mori» voor wie binnentreedt.
Meer lezen: De gevel en het portaal van de doodshoofdenVijfendertig meter: in de zestiende eeuw gebouwd, is hij de hoogste van de kerken van het dorp.
Meer lezen: De klokkentorenOp de pijlers een heilige Agatha, een heilige Antonius Abt, gedateerd 1549, en een Madonna met Kind uit de vijftiende eeuw, eind twintigste eeuw weer zichtbaar geworden.
Meer lezen: Het interieur: drie beuken en fresco'sFerdinando Mosca uit Pescocostanzo, van uitgesneden, verguld en ingelegd notenhout; hij is ook de maker van de vier biechtstoelen.
Meer lezen: De preekstoel, het koor en het orgelHalf augustus wordt bij de naspeling in klederdracht van een huwelijk uit een andere tijd op het plein de quadrille gedanst.
Meer lezen: Na de kerkIn elk seizoen, met een dag met licht voor de details van de fresco's; het is een in gebruik zijnde plaats van eredienst die met respect moet worden bezocht.
Meer lezen: Wanneer je moet gaan, maand voor maand